بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام خدمت همه عزیزان

در این پست می خواهم آیاتی از قرآن در فضیلت حضرت علی علیه السلام بنویسم

وقتی قرآن درباره مومنان و صفات آنها صحبت می کند مصداق بارز همه آنها حضرت علی علیه السلام است ولی آیاتی هم هستند که تنها مختص حضرت امیر المومنین هستند در زیر به دو آیه اشاره می کنم :

الف) آیه انفاق

  الذين ينفقون اموالهم باليل والنهار سراً و علانيه فلهم اجرهم عند ربهم و لا خوف عليهم و لا هم يحزنون

پاداش آنان که اموال خود را، شب و روز و نهان و آشکار ، انفاق مي کنند ، با پروردگارشان است ، نه بيمي بر آنها است و نه اندوهگين مي شوند

عبدالوهاب بن مجاهد از ابن عباس چنين روايت مي کند

 آيه انفاق درباره علي(ع) نازل شده است؛ او چهار درهم داشت که يکي را در شب انفاق کرد ، يکي را در روز ، و يکي را در نهان و يکي را آشکار

ب) آیه فروش جان

  و من الناس من يشري نفسه ابتغاء مرضات الله والله رؤوف بالعباد

برخي از مردم، جان خود را براي خشنودي خدا مي فروشند؛ و خداوند با اين بندگان مهربان است

 عبدالرحمان بن ميمون به نقل از ابن عباس مي گويد: رسول خدا(ص) در شبي که به سوي آن غار برون شد، علي را در بستر خود خوابانيد. ابوبکر به دنبال پيامبر آمد و علي او را از خروج پيامبر آگاه کرد.
ابوبکر در پي آن حضرت روان شد و قريشيان بيدار و پاسدار، علي را [ به جاي پيامبر ] هدف خويش گرفته بودند. چون صبح شد، با شگفتي علي (ع) را فراروي خود ديدند.
گفتند: محمد(ص) کجاست ؟  
علي(ع) گفت: من از او خبر ندارم .
گفتند: ما نمي خواستيم به تو ضرري برسانيم و تو را آزار دهيم. ما هدفمان محمد(ص) بوده است. چون که او از زدن و ضربه خوردن به خود نمي پيچد اما تو از ضربه خوردن به خود مي پيچي. سپس آيه و من الناس من يشري نفسه... درباره او نازل شد

 بسم الله الرحمن الرحيم

محمد بن مسلم از يكى از دو امام باقر و صادق عليهماالسلام حديث كند كه فرمود: در ميزان (و ترازوى اعمال در قيامت ) چيزى سنگين تر از صلوات بر محمد و آل محمد نيست ، و همانا مردى باشد كه اعمالش را در ميزان گذارند و سبك باشد، پس ثواب صلوات او در آيد و آنرا در ميزان نهد پس بسبب آن سنگين گردد و (بر كفه ديگر) بچربد.  اصول كافى جلد 4 صفحه  252

حضرت صادق (ع ) فرمود: هر كه بدرگاه خداى عزوجل حاجتى دارد بايد بصلوات بر محمد و آلش شروع كند، و سپس حاجت خود را بخواهد، و در آخر هم بصلوات بر محمد و آل محمد پايان دهد، زيرا كه خداى عزوجل كريم تر از آن است كه دو طرف (دعا) را بپذيرد، و وسط (دعا) را واگذارد (و به اجابت نرساند) زيرا صلوات بر محمد و آل محمد محجوب نيست (و بدون بر خورد به حجابى بالا رود).  اصول كافى جلد 4 صفحه  252

حضرت صادق عليه السلام فرمود: رسول خدا (ص ) فرموده : هيچ مردمى نباشد كه در انجمنى گرد هم آيند و نام خداى عزوجل را نبرند، و بر پيغمبر صلى اللّه عليه و آله صلوات نفرستند جز اينكه آن مجلس مايه حسرت و زيان بر آنها باشد. اصول كافى جلد 4 صفحه  255

 بسم الله الرحمن الرحيم

با سلام خدمت همه دوستان در این پست چند حدیث از پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد مصطفی (ص) در مورد اهل بیت و امامت حضرت علی(ع) می نویسم امیدوارم مورد توجه شما عزیزان قرار بگیرد .

پیغمبر(ص) : دوستی من و خاندانم در هفت جای پروحشت سودمند است وقت مرگ در قبر هنگام زنده شدن موقع تحویل دادن نامه اعمال در وقت حساب و سنجش اعمال و عبور از پل صراط   کتاب نصایح صفحه 263 حدیث 13

رسول خدا (ص) : هرکه امامت علی (ع) را پس از من منکر شود چون کسی باشد که در زندگیم پیغمبری مرا انکار نموده و هرکه پیغمبری مرا منکر باشد چون منکر ربوبیت پروردگار است.   امالی صدوق صفحه 656

رسول اکرم (ص) : یاد کنید در مجالس و صحبت های خود فضایل علی ابن ابی طالب (ع) را زیرا یاد کردن از علی بن ابی طالب (ع) یاد از من است و یاد کردن من یاد کردن از خداست.   عین الحیوة صفحه 548

رسول خدا (ص) : در تفسیر قول خدای عزوجل سوره واقعه آیه 10 و 11 (( السابقون السابقون اولئک المقربون )) (( سبقت گیرندگان در انجام اوامر الهی همان مقربان درگاه الهی هستند )) فرمودند : جبرئیل به من خبر داده سابقون علی (ع) و شیعیانش میباشند آنها هستند که به بهشت سبقت گیرند و به جهت کرامتی که خداوند به آنها نموده مقربان درگاه الهی می باشند.   امالی شیخ مفید صفحه 339

بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام خدمت همه عزیزان

مي خواهم از این پس قسمتی از وبلاگ را با نام چراغ راه  به احادیث پیامبر(ص) و ائمه اطهار علیهم السلام اختصاص دهم برای شروع چند حدیث درباره ارزش حفظ و نشر احادیث پیامبر(ص) و ائمه اطهار علیهم السلام  ذکر می کنم امید است مورد توجه شما عزیزان قرار بگیرد. امیدوارم شما هم با نظرات خود مرا در این راه یاری فرمائید .

پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود : با یکدیگر ملاقات کنید و به گفتگوی حدیث بپردازید ، زیرا حدیث دلها را صیقل میدهد . دلها زنگار میگیرد ، مانند شمشیر و صیقل آن حدیث است.  اصول کافی جلد 1 صفحه 41 حدیث 8

حضرت محمد (ص) : سه بار فرمودند : بار خدایا خلیفه های مرا رحم کن( رحمت کن ) . گفتند یا رسول الله خلیفه های شما چه کسانی هستند ؟ فرمودند آن کسانی که حدیث و سنت مرا تبلیغ کنند و به امت من بیاموزند.  امالی شیخ صدوق مجلس سی و چهارم صفحه 180

امام باقر (ع) : پیروان اسلام در پرتو معرفت واقعی و درک حقایق علمی روایات ، میتوانند به عالیترین مدارج ایمان نائل شوند.   بحارالانوار جلد 1 صفحه 118 ، الحدیث جلد 1 صفحه 365

از امام صادق (ع) سوال شد کدام مرد افضل تر است ؟ مردی که سخنان شما را نشر میدهد و آن را در دل شیعیان استوار میکند ، یا مردی عابد که چنین نیست ؟ امام (ع) فرمود : آنکه سخنان ما را نشر دهد و آن را در دل شیعیان استوار سازد از هزار عابد برتر است.  اصول کافی جلد 1 صفحه 33 حدیث 9

امام صادق (ع) : احادیث اسلامی را به نوجوانان خود بیاموزید و در انجام این وظیفه تربیتی ، تسریع نمائید ، پیش از آنکه مخالفین گمراه ، بر شما پیشی گیرند و سخنان نادرست خویش را در ضمیر پاک آنان جای دهند و گمراهشان سازند.   الحدیث جلد 1 صفحه 365 ، کافی جلد 6 صفحه 47

یا حق

 بسم الله الرحمن الرحیم

در آیه شریفه 6 سوره مائده آمده است :

"یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا إِذا قُمْتُمْ إِلَی الصَّلاةِ فَاغْسِلُوا وُجُوهَکُمْ وَ أَیْدِیَکُمْ إِلَی الْمَرافِقِ وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِکُمْ وَ أَرْجُلَکُمْ إِلَی الْکَعْبَیْنِ"

ای کسانی که ایمان آورده‏اید! هنگامی که به نماز می‏ایستید، صورت و دستها را تا آرنج بشویید! و سر و پاها را تا مفصل ( برآمدگی پشت پا) مسح کنید!

در جمله نخست لفظ «ایدی» بکار رفته که جمع «ید» است و چون «ید» در زبان عربی استعمالات مختلفی دارد و گاه به انگشتان دست، گاه به انگشتان تا مچ، گاه به انگشتان تا آرنج، و گاه به کل دست از انگشتان تا کتف اطلاق می‏شود لذا «الی المرافق» در صدد بیان مقدار واجب است نه در مقام بیان کیفیت غَسل و شستشوی دست.

اما راجع به مسح پاها، آیه شریفه بخوبی دلالت دارد که انسان برای گرفتن وضو دو وظیفه دارد:

1 ـ شستن دست‏ها و صورت« فَاغْسِلُوا وُجُوهَکُمْ وَ أَیْدِیَکُمْ إِلَی الْمَرافِقِ ».

2 ـ مسح سر و پاها« وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِکُمْ وَ أَرْجُلَکُمْ إِلَی الْکَعْبَیْنِ" ».

چنانچه ما این دو جمله را به نزد عرب زبانی که ذهن او مسبوق به هیچ یک از مشارب فقهی نباشد؛ بدهیم، بی‏تردید خواهد گفت که وظیفه ما نسبت به صورت و دستها شستن و نسبت به سر و پاها مسح است.

از نظر قواعد ادبی لفظ «أَرْجُلَکُمْ» عطف بر کلمه «رُؤُسِکُمْ» می‏باشد که نتیجه آن مسح پاهاست و نمی‏توان آن را بر جمله پیشین و کلمه «ایدیکم» عطف کرد تا نتیجه‏اش شستن پاها شود زیرا لازمه این کار این است که در بین معطوف (أَرْجُلَکُمْ) و معطوف علیه (أَیْدِیَکُمْ)، جمله معترضه «وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِکُمْ» قرار گیرد که از نظر عربی درست نیست و مایه اشتباه در مقصود می‏باشد.

ضمنا در «أَرْجُلَکُمْ» میان قرائت نصب و قرائت جر فرقی وجود ندارد و بر مبنای هر دو قرائت کلمه «أَرْجُلَکُمْ» عطف بر «رُؤُسِکُمْ» است، با این تفاوت که اگر بر ظاهر آن عطف شود مجرور، و اگر بر محل آن عطف شود منصوب خواهد بود.

 بسم الله الرحمن الرحیم

ابن شهر آشوب با استناد از عروة بن زبیر روایت کرده است : روزی در مورد بهترین عابد حرف می زدیم، پسر أبوالدرداء گفت : عابدترین انسان ها علی بن ابیطالب (ع) است، همانا من صدای حزین ایشان را شنیدم که می فرمودند: « الهی کم من موقبة حلمتها عنی فقابلتها بنعمتک و کم من جریرة تکرمت علیّ بکشفها بکرمک الهی ان طال فی عصیانک عمری و عظم فی الصحف ذنبی فما أنا مومل غیر غفرانک و لا انا براج غیر رضوانک» سپس در رکوع و سجده می فرمودند: « الهی افکر فی عفوک فتهون علیّ خطیئتی ثم أذکر العظیم من اخذک فتعظم علیّ بلیّتی» سپس فرمودند: « إن أنا قرأت فی الصحف سیئه أنا ناسیها و انت محصیها فتقول خذوه فیاله من مأخوذ لا تنجیه عشیرته و لا تنفعه قبیلته یرحمه الملاء اذا أذن فیه بالنداء آه من نار تنضج الاکباد و الکلی آه من نار نزّاعة اللشوی آه من غمرة من متلهبات لظی» آن گاه گریه کردند و صدای ایشان قطع شد ، با خود گفتم : شاید خسته شده و خوابیده یا وقت فریضه فجر رسیده است ، پس نزد ایشان رفتم و خواستم ایشان را بیدار کنم ، ولی ایشان مانند یک چوب، خشکیده شده بود، ایشان را حرکت دادم ، حرکت نمی کردند، پس گفتم : انا لله و انا الیه راجعون، همانا علی (ع) در گذشته است، پس با عجله و چشم گریان به منزل ایشان رفتم و موضوع را به خانواده اش عرض کردم ، فاطمه زهرا (س) به من فرمودند: او را چگونه دیدی؟

عرض کردم چنین و چنان دیدم، به من فرمودند: همانا او هر وقت خدا را مناجات می کند همان طور می شود، سپس دستور دادند آبی بردارید و روی صورت ایشان بریزید ، من هم آب ریختم و ایشان  برخاستند و مرا گریان دیدند، به من فرمودند: ای ابی درداء ! چرا گریه می کنی؟ عرض کردم: برای از دست دادن شما گریه می کنم ، سپس فرمودند: پس آن وقت که مرا به حساب برند و از اهل جرم شمرند و ملائکه با روی ترش پیش من آیند چه کار می کنی و من همانا بین دوستان ملک جبار ایستاده ام و گناه می کنم نزد کسی که هیچ جیز از ایشان مخفی نیست.

بسم الله الرحمن الرحیم

شیخ طبرسی در احتجاج از قاسم بن معاویه روایت کرده است: به امام صادق(ع) عرض کردیم: اهل سنن می گویند وقتی پیامبر(ص) به معراج رفتند دیدند بر عرش نوشته شده است « لا اله الا الله محمد رسول الله ابی بکر الصدیق » خدایی جز الله نیست ، محمد فرستاده خداست و ابی بکر دوست بزرگ است. امام صادق (ع) فرمودند: سبحان الله !

سپس فرمودند : وقتی خدای تبارک و تعالی عرش را آفریدند روی آن نوشتند: « لا اله الا الله محمد رسول الله علی امیرالمومنین» خدایی جز الله نیست، محمد فرستاده او و علی سرور مومنان است و وقتی لوح محفوظ را آفرید آن را نیز بر لوح محفوظ نوشت و وقتی اسرافیل(ع) را آفرید بر پیشانی اش نوشت و وقتی جبرئیل را آفرید آن را بر دو بالش نوشت و وقتی آسمان ها را آفرید بر آنها نیز نوشت و وقتی زمین را آفرید بر آن نوشت و وقتی کوه ها و خورشید را آفرید بر آنها نیز نوشت و نیز بر ماه نوشت.

بسم الله الرحمن الرحیم

 با سلام خدمت همه دوستان عزیز

بنده از مقلدان حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت ( حفظه الله ) هستم به جرات می توان گفت ایشان از نوادر روزگار هستند و کراماتی هم از ایشان سر زده است به هر حال نمی خواهم در این وبلاگ به بیان کرامات ایشان بپردازم فقط آدرس وب سایت این عالم ربانی را در وبلاگ  قرار می دهم حتما یه سری بزنید .

http://www.mt-bahjat.com

 بسم الله الرحمن الرحیم

سلام خدمت همه دوستان عزیز بخصوص دوستانی که  در این مدت که نبودم فراموشم نکردند .

طبق معمول این بار هم می خواهم کرامتی از مولای انس و جن حضرت امیر المومنین علی(ع) بنویسم امیدوارم مورد توجه شما عزیزان قرار بگیرد . در ضمن نظر دادن فراموش نشود .

شیخ مفید در اختصاص با استناد از اصبغ بن نباته روایت کرده است: روزی امام علی (ع) بالای منبر رفتند و بعد از سپاس و ثنای خدای متعال فرمودند: ای مردم! همانا خدای تبارک و تعالی شیعیان ما را هزار سال قبل از آفریدن آدم (ع) آفرید و همانا تا روز قیامت هیچ کس از آنها زیاد یا کم نمی شود و همانا وقتی به آنها نگاه می کنم آنها را می شناسم، سپس فرمودند: روزی چشمم درد می کرد، پیامبر(ص) آب دهان خویش را به چشمم مالیدند و فرمودند: بار الها! گرمی و سردی را از علی(ع) دور کن و به او چشم بصیرت بده تا دوست و دشمن خود را بشناسد ، سپس فرمودند: به خدا قسم هرگز به هیچ گرمی و سردی و مرضی مبتلا نشده ام و همانا من دوست و دشمن خود را می شناسم، آن گاه مردی از میان مردم بلند شد و سلام کرد و عرض کرد: ای امیرالمومنین(ع)! به خدا قسم همانا کامل شدن دین در ولایت تو است و همانا من شما را در سر و خفا دوست دارم همان طور که در ظاهر شما را دوست دارم.

امام علی(ع) به او فرمودند: دروغ می گویی، به خدا قسم اسمت را در بین اسم ها و صورتت را در بین صورت هایی که بر ما عرضه کردند ندیده ام و همانا گل تو غیر از گل شیعیان ما است.

پس خدای تبارک و تعالی آن مرد را رسوا کرد، سپس مردی بلند شد و عرض کرد: یا امیرالمومنین! همانا من در سر و خفا دوست دارم همان طور که شما را در ظاهر دوست دارم.

امام علی(ع) به او فرمودند: راست می گویی، همانا گل وجود تو از گل شیعیان ما است و همانا ارواح تو از ارواح مومنین است، پس آماده باش که فقیر خواهی شد ، به آن خدایی که نفس من در دست قدرت او قرار دارد شنیدم رسول خدا(ص) فرمودند: همانا فقر به دوستانمان می آید همانند سیلی که از ارتفاع های زیاد به زمین می رسد.

بسم الله الرحمن الرحیم

ابن بابویه در کتاب نصوص درباره دوازده امام معصوم علیهم السلام با استناد از امام حسین (ع) روایت کرده است: پدرم از رسول خدا(ص) نقل کردند: اولین چیزی که خدای تبارک و تعالی آفرید حجاب بود که بر آن نوشته شده بود: « لا اله الا الله محمد رسول الله وعلی وصیه » خدایی جز الله نیست، محمد فرستاده او و علی جانشین محمد است.

سپس عرش را آفرید و بر ارکان آن همان را نوشت، سپس آسمانها و زمین را آفرید و بر طبقات آنها نیز آن را نوشت ، سپس لوح را آفرید و بر اطراف آن نوشت و هر کس بگوید من را دوست دارد و وصی ام را دوست ندارد دروغ گفته است و هر کس بگوید پیامبر را می شناسم و وصی او را نمی شناسم کافر است.

سپس فرمودند: همانا اهل بیتم در امان هستند، همانا دوستی آنها دوستی من است ، پس بر آنها تمسک جویید تا گمراه نشوید .

از ایشان سوال شد : اهل بیت شما چه کسانی هستند ؟

ایشان فرمودند: علی(ع) و فاطمه (س) و دو فرزندشان و نه نفر از فرزندان حسین بن علی(ع) که آنها ائمه ابرار و اطهار و معصوم هستند.